Sygn. akt I C 1085/16
Dnia 31 maja 2016 roku
Sąd Rejonowy w Kłodzku, I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Daria Ratymirska
Protokolant: sekr. sądowy Daria Paliwoda
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2016 roku w K.
sprawy z powództwa (...)w W.
przeciwko Ł. A. (1)
o zapłatę kwoty 617,69 zł
oddala powództwo.
Sygn. akt I C 1085/16
Strona powodowa (...)w W.wniosła o zasądzenie od Ł. A. (1)kwoty 617,69 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 16 lutego 2014 r. do dnia zapłaty oraz kosztami postępowania.
W uzasadnieniu wskazała, że pozwany zawarł z (...) Finanse sp. z o.o.
w W. umowę pożyczki, na podstawie której pozwany otrzymał określoną sumę pieniędzy, zobowiązując się do jej zwrotu w 57 tygodniowych ratach w wysokości 17 zł każda. Strona powodowa podniosła, że pozwany nie wywiązał się z umowy, co skutkowało jej wypowiedzeniem. (...) Finanse sp. z o.o. w W.
i J. R. zawarli z (...) Finanse S.A. we W. umowę sprzedaży udziałów w spółce (...) sp. z o.o., a (...) Finanse sp. z o.o. zawarła również z (...) Finanse S.A. we W. umowę zbycia ogółu praw i obowiązków komandytariusza w spółce komandytowej (...) sp. z .o.o. sk.k., a dochodzona
w niniejszym postępowaniu, stanowiła wkład wniesiony tytułem aportu do spółki komandytowej przez (...) Finanse sp. z o.o.Następnie przedmiotowa wierzytelność została zbyta przez (...) sp. z o.o.sp. k. na rzecz (...) Finanse S.A.we W., który następnie przelał w/w wierzytelność na rzecz (...)w W..
W dniu 11 marca 2016 roku Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym
w K., w sprawie o sygn. akt I Nc 1346/16, wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawcym, zgodnie z żądaniem pozwu.
Od w/w nakazu zapłaty sprzeciw złożył pozwany i wniósł o oddalenie powództwa w całości.
W uzasadnieniu wskazał, że nie uchylał się od zapłaty zadłużenia, a przedstawiciel poprzedniego wierzyciela, mimo opcji obsługi w miejscu zamieszkania, nie zgłaszał się po umówione raty. Pozwany podniósł, że sam zanosił raty do przedstawiciela i prawie połowę spłacił.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny w sprawie:
(...) sp. z o.o. sp. k. w W. zawarła w dniu 4 lutego 2015 r. z (...) Finanse S.A. we W. umowę przelewu wierzytelności. W skład przelewanych wierzytelności wchodziła należność Ł. A. (2) względem (...) sp. z o.o. sp.k.
Dowód:
umowa przelewu wierzytelności – k. 18 – 23;
(...) Finanse S.A.we W.zawarła w dniu 30 czerwca 2015 r. z (...) w W.umowę przelewu wierzytelności. W skład przelewanych wierzytelności wchodziła należność Ł. A. (2)względem (...) sp. z o.o.sp.k.
Dowód:
umowa przelewu wierzytelności – k. 24 - 28;
W dniu 30 grudni 2014 r. (...) Finanse sp. z o.o. w W. zbyła na rzecz
(...) Finanse S.A. we W. ogół praw i obowiązków wspólnika w (...) sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W..
Dowód:
umowa zbycia ogółu praw i obowiązków w spółce komandytowej – k. 39 - 52;
(...) Finanse S.A. we W. sporządził w dniu 13 lutego 2015 r. wezwanie
do zapłaty skierowane do Ł. A. (1)
Dowód:
wezwanie do zapłaty – k. 53;
(...)
(...) w W.sporządził w dniu 17 sierpnia 2015 r. zawiadomienie o sprzedaży wierzytelności oraz wezwanie do zapłaty, skierowane do Ł. A. (1).
Dowód:
zawiadomienie – k. 54;
wezwanie do zapłaty – k. 55;
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo, jako nieudowodnione, nie zasługiwało na uwzględnienie.
Strona powodowa nie udowodniła faktów, z których wywodziła skutki prawne w postaci możliwości żądania zapłaty od pozwanej kwoty dochodzonej pozwem.
Odpowiedzialność kontraktowa znajduje zastosowanie w stosunkach między wierzycielem i dłużnikiem, którzy są stronami określonego stosunku zobowiązaniowego (art. 471 kc). Dłużnik nie wykonuje zobowiązania, jeżeli przez swoje zachowanie nie doprowadzi do osiągnięcia przez wierzyciela określonej kontraktem korzyści.
Ciężar dowodu istnienia przesłanek odpowiedzialności kontraktowej (tj. powstania szkody, w postaci uszczerbku majątkowego, spowodowanej niewykonaniem lub nienależycie wykonanym zobowiązaniem przez dłużnika, oraz istnienia związku przyczynowego), w świetle art. 6 k.c., spoczywa na wierzycielu, jako osobie, która z tychże faktów wywodzi skutki prawne (por.: wyrok SA w Lublinie z dnia 19 lutego 2013 r., I ACa 717/12, LEX nr 1314796). Musi on zatem udowodnić istnienie ważnego zobowiązania o określonej treści, w stosunku do którego czyni dłużnikowi zarzuty jego naruszenia. Strona powodowa nie przedłożyła w niniejszej sprawie dowodu, w postaci umowy pożyczki, na której opierała swoje roszczenie. Twierdząc, że pozwany nie dotrzymał warunków umowy, co skutkowało jej wypowiedzeniem poprzez poprzednika prawnego powoda, powód zarazem nie przedłożył treści umowy, dokumentu wypowiedzenia, ani nie sprecyzował jakie zobowiązania nie zostały wykonane przez pozwanego, nie odniósł się również w żaden sposób do zarzutów pozwanego, zawartych w sprzeciwie od nakazu zapłaty, iż przedstawiciel wierzyciela pierwotnego nie zgłaszał się po odbiór rat, co przewidywała zawarta umowa. Twierdzenia, zawarte w pozwie, pozostały zatem lakoniczne i gołosłowne, a wobec nieudowodnienia roszczenia, powództwo podlegało oddaleniu.
Strona powodowa dochodziła od pozwanego zapłaty należności, wynikającej z nabytej wierzytelności. O ile w toku niniejszego postępowania strona powodowa zdołała wykazać fakt zawarcia umów przelewu wierzytelności, wśród których miała znaleźć się wierzytelność wobec pozwanego, tak nie wykazała, zgodnie ze spoczywającym na niej ciężarem dowodu (art. 6 kc, art. 232 kpc), by istotnie wierzytelność ta istniała. Dla skutecznego dochodzenia zapłaty strona powodowa powinna wykazać nie tylko sam fakt cesji wierzytelności, ale również istnienie, wymagalność i wysokość wierzytelności objętej cesją. W tym kontekście przedstawione przez nią dokumenty w postaci umów przelewu wierzytelności czy zbycia ogółu praw i obowiązków w spółce komandytowej są niewystarczające. Dowodem na tą okoliczność nie są również pisemne wezwania do zapłaty czy zawiadomienie o wypowiedzeniu umowy, skoro dokumenty te, pochodzące od strony powodowej oraz poprzednika nie korzystają z domniemania prawdziwości, zawartych w nich twierdzeń (art. 245 kpc).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 471 kc w zw. z art. 6 kc, orzeczono, jak w sentencji wyroku.
Sąd nie znalazł podstaw do działania z urzędu w celu poszukiwania dowodów, na poparcie twierdzeń powoda, w sytuacji, gdy strona powodowa działała przez profesjonalnego pełnomocnika. Sąd podziela pogląd, wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000r., V CKN 175/00, OSP 2001 r./7–8/116, iż działanie sądu z urzędu może prowadzić do naruszenia prawa do bezstronnego sądu i odpowiadającego mu obowiązku przestrzegania zasady równego traktowania stron (art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). W uzasadnieniu powołanego orzeczenia wyrażono stanowisko, iż ani w toku postępowania dowodowego, ani po wyczerpaniu wniosków dowodowych stron, sąd nie ma obowiązku ustalania, czy sprawa jest dostatecznie wyjaśniona do stanowczego rozstrzygnięcia stosunku spornego i nieaktualny jest już nakaz uzupełniania z urzędu udzielanych przez strony wyjaśnień i przedstawianych przez nie dowodów jak i dokonywania oceny stopnia wyjaśnienia sprawy. Powołanie dowodu przez sąd z urzędu może być korzystne dla jednej ze stron, niekorzystne natomiast dla strony przeciwnej. Przestrzegając zasady równości stron, sąd musi, o ile chodzi o powoływanie dowodów, przestrzegać również zasady kontradyktoryjności, stosownie do której strona może m.in. powoływać dowody i wypowiadać się co do dowodów powołanych przez przeciwnika. Sąd powinien zatem przede wszystkim dbać o to, aby każda ze stron taką możliwość uzyskała. Działanie przez sąd z urzędu nie może prowadzić do zastępowania strony w spełnieniu jej obowiązków i może mieć miejsce tylko w szczególnie wyjątkowych sytuacjach. Sąd nie dopatrzył się podstaw do uznania za taką sytuacji stron w niniejszej sprawie.