Sygn. akt II CZ 80/09
POSTANOWIENIE
Dnia 3 lutego 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)
SSN Krzysztof Strzelczyk
w sprawie z powództwa I. Ś. przeciwko J. P.
o wpis prawa własności,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 lutego 2010 r.,
zażalenia uczestniczki postępowania
na postanowienie Sądu Okręgowego w P.
z dnia 10 kwietnia 2009 r., sygn. akt II Ca (…),
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w P. postanowieniem z dnia 27 stycznia 2009 r. odrzucił apelację
uczestniczki J. P. od wpisu, o którym zawiadomienie doręczono 7 stycznia 2009 r., jako
wniesioną po terminie. We wniosku o przywrócenie terminu uczestniczka wskazała, że
ciężko choruje, przebywała w szpitalu do 27 stycznia 2009 r. i nie była w stanie
zapamiętać, kiedy otrzymała zawiadomienie o wpisie, a w konsekwencji mężowi, który
prowadzi jej sprawy udzieliła błędnej informacji w tym zakresie. Do wniosku dołączyła
karty informacyjne z leczenia szpitalnego, zaświadczenie z 2 lutego 2009 r., z którego
między innymi wynika, że była hospitalizowana w styczniu 2009 r. oraz akt notarialny z
dnia 28 listopada 2008 r., w którym udzieliła pełnomocnictwa swojemu mężowi między
innymi do występowania w jej imieniu i na jej rzecz we wszystkich sprawach w sądzie.
2
Postanowieniem z dnia 13 lutego 2009 r. Sąd Rejonowy przywrócił uczestniczce
termin do wniesienia apelacji.
Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2009 r. odrzucił apelację.
Wskazał, że uczestniczka już w listopadzie 2008 r. udzieliła mężowi pełnomocnictwa do
zastępowania jej przed sądami, a z dołączonych dokumentów nie wynika, by nie mógł
on w przepisanym terminie podjąć odpowiednich czynności. Ponadto zauważył, że z
załączonych kart leczenia szpitalnego oraz zaświadczenia nie można wyprowadzić
wniosku, że uczestniczka nie mogła sama złożyć apelacji pomiędzy 7 a 21 stycznia
2009 r. Wobec powyższego, w ocenie Sądu Okręgowego, nie zachodziły podstawy do
przywrócenia uczestniczce terminu do wniesienia apelacji.
W zażaleniu uczestniczka zarzuciła naruszenia art. 162 § 1 i 2 k.p.c. i wniosła o
uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu
w P. do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest zasadne. Trafnie zarzucała skarżąca, że Sąd Okręgowy nie
uwzględnił wszystkich dokumentów zaświadczających o niemożności dotrzymania
terminu do wniesienia apelacji. Skarżąca wykazywała bowiem, że jej pobyt w szpitalu
twał od 15 do 27 stycznia 2009 r., w tym czasie zatem, bez swojej winy, nie mogła
dokonać czynności procesowych. Oceny tej nie zmienia fakt, że pomiędzy datą
doręczenia odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (7 stycznia), a datą przyjęcia do szpitala
(15 stycznia) skarżąca mogła wnieść apelację. Termin do wniesienia tego środka wynosi
dwa tygodnie. Narzucanie stronie obowiązku dokonania tego w ciągu kilku dni
poprzedzających pobyt w szpitalu oznaczałoby nieuzasadnione i niedopuszczalne
skrócenie ustawowego terminu. Również fakt, że skarżąca ustanowiła pełnomocnika
procesowego w osobie męża nie stanowił wystarczającej podstawy do uznania, że to
właśnie ten pełnomocnik mógł i powinien dochować terminu. Takie wymaganie możnaby
stawiać, gdyby to właśnie jemu, a nie samej stronie doręczono odpis orzeczenia z
uzasadnieniem, tymczasem o tym fakcie pełnomocnik dowiedział się dopiero podczas
pobytu skarżącej w szpitalu, w czasie gdy nie można było wymagać od niej podjęcia
decyzji w przedmiocie wniesienia środka zaskarżenia. Skoro zatem ani sama skarżąca,
ani jej pełnomocnik nie mogli wnieść apelacji w terminie, jej odrzucenie nie było
zasadne.
Wobec powyższego orzeczono ja w sentencji na podstawie art. 3941
w związku z
art. 39815
oraz art. 13 § 2 k.p.c. Uchylenie zaskarżonego orzeczenia oznacza, że sprawa
3
nadal się toczy. Brak było zatem podstaw do orzeczenia w przedmiocie wniosku o
zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, złożonego przez adwokata z urzędu.
O żądaniu tym rozstrzygnie Sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie.