Sygnatura akt II Cz 819/14
K., dnia 23 grudnia 2014 r. .
Sąd Okręgowy w Kaliszu, Wydział II Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: SSO. Janusz Roszewski
Sędziowie: SSO. Barbara Mokras
SSO. Wojciech Vogt – spr.
po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2014 r. w Kaliszu
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z wniosku wierzyciela (...) S.A. w W.
z udziałem dłużnika P. B.
sprawy egzekucyjnej prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy – Woli w W. - J. B. w sprawie Km 128580/14 w przedmiocie rozpoznania skargi dłużniczki dotyczącej ustalenia kosztów zastępstwa w postępowaniu egzekucyjnym
na skutek zażalenia dłużnika
od postanowienia Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w K.
postanawia:
oddalić zażalenie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedziba w K. oddalił skargę dłużniczki i nie obciążył ją kosztami postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że postanowienie z dnia 27 maja 2014 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy W. w W. przyznał wierzycielowi reprezentowanemu przez radcę prawnego koszty zastępstwa w postępowaniu egzekucyjnym w wysokości 300 zł obciążając nimi dłużnika. Jest to zgodne z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 02.163.1349 z późniejszymi zmianami)
Zażalenie do tego rozstrzygnięcia złożyła dłużniczka zarzucając, że Sąd nie podał aktualnych przepisów rozstrzygnięcia , a ponadto z uwagi na jej stan majątkowy nie powinien obciążać jej kosztami. .
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wbrew zarzutom zawartym w zażaleniu komornik sądowy prawidłowo rozliczył koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu egzekucyjnym w oparciu o § 11 ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – Dz.U. 2013.490 j.t.
Nie było też podstaw aby nie obciążyć dłużniczki kosztami postępowania. Sam fakt zwolnienia jej od kosztów sądowych nie uzasadnia zastosowania art. 102 k.p.c. i nie obciążania jej kosztami należnymi przeciwnikowi. Nie jest to sytuacja szczególna, o której mowa w tym przepisie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności należało zgodnie z art. 385 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., orzec jak w sentencji.