Sygn. akt II K 550/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 kwietnia 2016 roku

Sąd Rejonowy w Łowiczu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący: SSR Magdalena Piwowarczyk

Protokolant: Ewelina Ulatowska, Selena Chlebna

przy udziale Prokuratora: Elżbiety Antosik- Ziółkowskiej, Elżbiety Golis

po rozpoznaniu w dniu 16 marca i 22 kwietnia 2016 roku

sprawy R. B., syna E. i J. z domu W., urodz. (...) w Ł.,

oskarżonego o to, że: w okresie od 02 czerwca 2014 r. do 08 lipca 2014 r. w miejscowości K. woj. (...) działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla siebie dokonał w firmie (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. zakupu pasz zgodnie z fakturami o nr:

FS (...), z dnia 2014-06-02 na kwotę 6.400,03 zł;

FS (...), z dnia 2014-06-06 na kwotę 7.680,03 zł;

FS (...), z dnia 2014-06-12 na kwotę 10.240,04 zł;

FS (...), z dnia 2014-06-23 na kwotę 10.240,04 zł;

FS (...), z dnia 2014-06-27 na kwotę 10.240,04 zł;

FS (...), z dnia 2014-07-03 na kwotę 10.240,04 zł;

FS (...), z dnia 2014-07-08 na kwotę 8.960,04 zł;

z odroczonym terminem płatności na łączną kwotę 64.000,26 zł, gdzie po dokonaniu w dniu 03 lipca 2014 r. wpłaty 4.119,99 zł, jako zapłaty części pierwszej faktury, dokonywał dalszych zakupów wprowadzając wymienioną spółkę w błąd co do zamiaru i możliwości zapłaty za pobrany towar, doprowadzając w ten (...) Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w postaci pasz „(...)” o łącznej wartości 59.880,27 zł działając w ten sposób na szkodę wymienionej spółki,

tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 12 kk

orzeka :

1.  oskarżonego R. B. uznaje za winnego dokonania czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia z tą tylko zmianą jego opisu, że eliminuje słowa „ w ten” przed słowem (...) co wyczerpuje dyspozycję art. 286 § 1 kk w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 286 § 1 kk wymierza mu karę 8 ( ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

2.  na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk, art. 70 § 1 pkt 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby 2 ( dwóch) lat;

3.  na podstawie art. 46 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwoty 59.880,27 (pięćdziesiąt dziewięć tysięcy osiemset osiemdziesiąt 27/100) złotych;

4.  zasadza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) Spółki z o. o. z siedzibą w K. kwotę 504 ( pięćset cztery) złotych z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

5.  zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych z tytułu kosztów sądowych.

Sygn. akt II K 550/15

UZASADNIENIE

Na przełomie maja i czerwca 2014 roku R. B. przyjechał do magazynu Spółki (...) z siedzibą w K. zgłaszając zainteresowanie paszą dla świń. Została mu przedstawiona oferta. Oskarżony zakupił na próbę paszę o wartości około 1.300 złotych.

W okresie pomiędzy 2 a 6 czerwca 2014 roku oskarżony podpisał z przedstawicielem Spółki (...) umowę o współpracy w zakresie dostarczania paszy dla świń.

R. B. zajmował się wówczas hodowlą tuczników. W gospodarstwie prowadził hodowlę około 500 sztuk trzody chlewnej w wadze około 50 kg. Świnie były w trakcie tuczu.

( zeznania M. D. k. 58 – k. 111, k. 116 zeznania R. K. k. 47v.- 107v. k. 114v. -115, zeznania Ł. B. k. 50-51 – k. 109 , k. 114)

W dniu 2 czerwca 2014 roku R. B. złożył w firmie (...) pierwsze zamówienie na zakup paszy dla tuczników. Na powyższy zakup została wystawiona faktura na łączną kwotę 6.400,03 złotych ( termin płatności został określony na 9 czerwca 2014 roku). Kolejny zakup paszy przez oskarżonego miał miejsce w dniu 6 czerwca 2014 roku i opiewał na kwotę 7.680, 03 złotych (termin płatności określono na 20 czerwca 2014 roku).

Kolejne zamówienia miały miejsce w dniach 12 czerwca 2014 roku na kwotę 10.240,04 złotych (termin płatności 12 lipca 2014 roku), 23 czerwca 2014 roku na kwotę 10.240,04 złotych (termin płatności 7 sierpnia 2014 roku, 27 czerwca 2014 roku na kwotę 10,240, 04 złotych (termin płatności 11 sierpnia 2014 roku), w dniu 3 lipca 2014 roku na kwotę 10.240, 04 złotych ( termin płatności 17 sierpnia 2014 roku) oraz w dniu 8 lipca 2014 roku na kwotę 8.960, 04 złotych (termin płatności 22 sierpnia 2014 roku).

W dniu 3 lipca 2014 roku R. B. zapłacił część należności określonej w pierwszej fakturze w wysokości 4.119,99 złotych. Do zapłaty z pierwszej faktury pozostała kwota 2.280,04 złotych.

Wszystkie faktury były z odroczonym terminem płatności, odpowiednio na 7, 14, 30 oraz 45 dni.

(zeznania M. J. k. 40v.-41 – k. 126v.-127, k.128v.-129 , kopie faktur k. 18-24,

R. B. przy każdym zamówieniu obiecywał, że ureguluje płatności po sprzedaży tuczników. Oskarżony zapewniał, że będzie spłacał zobowiązania. Oskarżony nie powiadomił pracowników Spółki (...) o kłopotach finansowych Do zapłaty nie doszło pomimo upływu okresu na tuczenie prosiaków. R. B. chciał złożyć kolejne zamówienie na paszę, ale z uwagi na nieuregulowanie wcześniejszych zobowiązań firma (...) odmówiła kolejnych transportów paszy.

W zakresie ostatniego zamówienia początkowo w Spółce (...) zapadła decyzja odmowna. Jednak po interwencji ojca oskarżonego, który zapewniał, że należność zostanie uiszczona oraz przekazanej informacji, że świnie głodują zarząd firmy podjął decyzję o wykonaniu ostatniej dostawy.

Oskarżonemu zaproponowano kredytowanie zakupów przez Bank, z którym firma (...) posiada umowę o współpracy, co miało gwarantować wznowienie dostaw. Oskarżony z tej możliwości nie skorzystał. Nigdy nie informował o kłopotach finansowych i niewypłacalności.

(zeznania R. K. k. 47v.- 107v. k. 114v. -115, zeznania Ł. B. k. 50-51 – k. 109 , k. 114, zeznania M. D. k. 58 – k. 111, k. 116 , zeznania K. B. k. 115v.-116)

W dniu 10 września 2014 roku oskarżony podpisał zobowiązanie do zapłaty należności za paszę do dnia 10 października 2014 roku.

W dniu 26 listopada 2014 roku Spółka (...) uzyskała w Sądzie Rejonowym wŁ. nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym w sprawie I Nc 1098/14. Nakaz zapłaty został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł.w sprawie IC 78/15.

Spółka (...) wszczęła postepowanie egzekucyjne kierując sprawę do Komornika przy Sadzie Rejonowym w Ł. M. C.. Przedstawiciel Spółki (...) dopiero od komornika uzyskał informacje o długach oskarżonego.

(zeznania M. J. k. 40v.-41 – k. 126v.-127, k.128v.-129 , kopie orzeczeń k. 29-30, zobowiązanie k. 31)

Przeciwko R. B. w kancelarii (...) toczyły się liczne postepowania egzekucyjne od 25 kwietnia 2012 roku z wniosków różnych wierzycieli. Należności objęte postępowaniami egzekucyjnymi od 2012 roku to kwota ponad 400.000 złotych. Należności objęte postepowaniami do 2014 roku to kwota ponad 186.000 złotych. Kilka z tych postepowań zostało umorzonych z powodu bezskutecznej egzekucji. Komornik M. C. ustalił, że oskarżony nie posiada majątku.

Mieszkanie należące do oskarżonego zostało objęte egzekucją. W dziale III księgi wieczystej wpisanych jest osiem ostrzeżeń dotyczących wszczęcia egzekucji z nieruchomości oskarżonego na podstawie różnych tytułów wykonawczych, w tym tytułów wykonawczych z 2010 roku. Ponadto w dziale IV księgi wieczystej widnieją wpisy czterech hipotek o znacznych wysokościach.

Część postepowań egzekucyjnych prowadzonych przez Komornika M. C. przejął komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla W. (...) w W., P. B.. Komornik ten prowadził inne postepowania egzekucyjne przeciwko oskarżonemu od 2012 roku. Egzekucje dotyczyły znacznych należności, wysokości ponad 599.000 złotych.

(informacja komornika k. 54-55, k.119, wypis z księgi wieczystej k. 32-39)

Oskarżony ma 33 lata. Jest żonaty. Posiada troje małoletnich dzieci. Posiada średnie wykształcenie. Z zawodu jest technikiem mechanikiem. Utrzymuje się z dzierżawy gospodarstwa rolnego o powierzchni 20 ha. Miesięcznie osiąga dochód 5.000 złotych. Jest właścicielem mieszkania w W. o powierzchni 56 m 2 . Jest zdrowy. Nie leczył się psychiatrycznie ani odwykowo.

Nie był karany.

(wyjaśnienia oskarżonego k. 65, karta karna k. 62)

Oskarżony nie przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu. Skorzystał z przysługującego mu prawa i odmówił składania wyjaśnień oraz odpowiedzi na pytania.

Oskarżony nie stawił się w sądzie. Usprawiedliwił nieobecność, jednak nie wnosił o odroczenie rozprawy. Rozprawa toczyła się pod jego nieobecność.

(wyjaśnienia oskarżonego k. 65-66)

Stan faktyczny w niniejszej sprawie nie jest bardzo skomplikowany i nie budzi wątpliwości. Sąd dokonał ustaleń tak, na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji, jak i zeznań M. J., R. K., Ł. B., M. D., K. B..

Dowody zgromadzone w niniejszej sprawie potwierdzają się wzajemnie tworząc logiczną całość. Brak jest jakichkolwiek powodów do tego, aby kwestionować ich wiarygodność.

Oskarżony skorzystał z przysługującego mu prawa i odmówił składania wyjaśnień jednocześnie nie przyznając się do dokonania zarzucanego mu czynu. Zakwestionowanie okoliczności przedstawionych w akcie oskarżenia pozostaje w sprzeczności z pozostałymi dowodami, których układ zarysował się dla oskarżonego niekorzystnie.

Wszyscy świadkowie – pracownicy pokrzywdzonej Spółki - dokładnie, niezmiennie i jednoznacznie opisali przebieg wydarzeń związanych z dostarczaniem oskarżonemu paszy. Jednoznacznie opisali swoje kontakty z oskarżonym oraz przekazywane przez niego informacje w zakresie możliwości zapłaty za pobrany towar.

Zawiadamiająca o przestępstwie M. J. – współudziałowiec Spółki (...) - opisała chronologicznie historię zamówień dokonanych przez oskarżonego. Wskazała jednocześnie, że od pracownika Spółki uzyskała informację, iż oskarżony faktycznie prowadzi tucz świń i zapewnia, że w momencie sprzedaży tuczników rozliczy się za zakupiona paszę. Świadek potwierdziła, że nie miała żadnej informacji o zlej sytuacji finansowej oskarżonego. Podała, że o tym fakcie dowiedziała się dopiero od policjanta i komornika.

Pozostali świadkowie opisali swoje kontakty z oskarżonym. Zarówno Ł. B. jak i R. K., K. B. i M. D. zgodnie podali o zapewnieniach oskarżonego co do spłaty zadłużenia za pobraną paszę. M. D. szczegółowiej opisał sytuację zaobserwowaną w gospodarstwie oskarżonego, która potwierdziła hodowlę tuczników. Świadek opisał ponadto nawiązanie współpracy z oskarżonym oraz rozmowy z oskarżonym już po powstaniu zadłużenia.

Zeznania świadków znajdują potwierdzenie w kopiach faktur dotyczących zamówionej przez oskarżonego paszy.

Okoliczności wynikające z opisanych wyżej dowodów znajdują nadto potwierdzenie w informacjach przedstawionych przez komorników prowadzących postępowania egzekucyjne przeciwko oskarżonemu.

Wobec wyżej poczynionych ustaleń należy zakwestionować wersję przedstawioną przez oskarżonego zaprzeczającą okolicznościom zawartym w zarzucie aktu oskarżenia.

Zgromadzone w toku postępowania dokumenty w postaci: protokołów utrwalających przebieg podejmowanych czynności procesowych, zaświadczenia, dane o karalności, dokumenty i informacje komornicze jako dokumenty urzędowe, stanowiły dla Sądu w pełni wiarygodne źródła dowodowe.

Sąd zważył, co następuje:

W świetle poczynionych ustaleń faktycznych nie budzi wątpliwości, że oskarżony swym zachowaniem wyczerpał dyspozycję art. 286 § 1 kk w zw. z art. 12 kk.

Odpowiedzialności z art. 286 § 1 kk podlega bowiem osoba, która w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem za pomocą wprowadzenia w błąd albo wyzyskania błędu tej osoby. Określone w tym przepisie przestępstwo jest przestępstwem umyślnym, kierunkowym. Zachowanie sprawcy musi być ukierunkowane na określony cel, tj. osiągnięcie korzyści majątkowej. Podkreślić należy, że realizacja znamion wskazanego czynu zabronionego ma miejsce także wówczas gdy jego sprawca osiąga korzyść majątkową nie tylko dla siebie, ale także innej osoby, na co wprost wskazuje dyspozycja § 4 art. 115 kk. Nie jest tym samym konieczne by to sprawca tylko dla siebie takową korzyść uzyskał.

W świetle ugruntowanego stanowiska orzecznictwa i literatury nie budzi wątpliwości, że opisane w dyspozycji art. 286 § 1 kk wprowadzenie w błąd musi dotyczyć okoliczności istotnych, a więc takich, które mogłyby mieć wpływ na decyzję pokrzywdzonego o rozporządzeniu mieniem, a zwłaszcza okoliczności decydującej o tym, że dokonane przez pokrzywdzonego rozporządzenie mieniem jest dla niego niekorzystne. Wprowadzenie w błąd co do okoliczności nieistotnej, która nie ma wpływu na charakter dokonanego rozporządzenia jako niekorzystnego nie stanowi podstawy odpowiedzialności z art. 286 § 1 kk, nawet w wypadku, gdyby w przyszłości z powodu innych okoliczności dokonane przez pokrzywdzonego rozporządzenie jego mieniem okazało się dla niego niekorzystne.

W niniejszej sprawie ponad wszelką wątpliwość ustalono, iż R. B.

w okresie od 02 czerwca 2014 r. do 08 lipca 2014 r. w miejscowości K. woj. (...) działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla siebie dokonał w firmie (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. zakupu pasz zgodnie z fakturami o nr:

FS (...), z dnia 2014-06-02 na kwotę 6.400,03 zł;

FS (...), z dnia 2014-06-06 na kwotę 7.680,03 zł;

FS (...), z dnia 2014-06-12 na kwotę 10.240,04 zł;

FS (...), z dnia 2014-06-23 na kwotę 10.240,04 zł;

FS (...), z dnia 2014-06-27 na kwotę 10.240,04 zł;

FS (...), z dnia 2014-07-03 na kwotę 10.240,04 zł;

FS (...), z dnia 2014-07-08 na kwotę 8.960,04 zł;

z odroczonym terminem płatności na łączną kwotę 64.000,26 zł, gdzie po dokonaniu w dniu 03 lipca 2014 r. wpłaty 4.119,99 zł, jako zapłaty części pierwszej faktury, dokonywał dalszych zakupów wprowadzając wymienioną spółkę w błąd co do zamiaru i możliwości zapłaty za pobrany towar, doprowadzając (...) Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w postaci pasz „(...)” o łącznej wartości 59.880,27 zł działając w ten sposób na szkodę wymienionej spółki.

W świetle poczynionych ustaleń oczywistym jest, iż oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Działanie oskarżonego nakierowane było bowiem na uzyskanie paszy. Pasza o znacznej wartości została mu dostarczona. Osiągnął w ten sposób korzyść majątkową. Cel jego działania w postaci wyrządzenia pokrzywdzonej spółce szkody majątkowej w świetle pobrania paszy bez uiszczenia opłaty, nie budzi w ocenie sądu wątpliwości.

Reasumując oskarżony wprowadził w błąd pokrzywdzona spółkę co do zamiaru i możliwości zapłaty za pobrany towar. Oskarżony po dokonaniu zapłaty – i to jedynie w części – pierwszej faktury nadal dokonywał zamówień zapewniając pokrzywdzoną spółkę, że niezwłocznie zapłaci za pobrany towar. Terminy płatności zostały odroczone. Oskarżony zapewniając o zapłacie po dokonanej sprzedaży tuczników opierał swe zapewnienia na niepewnym przyszłym zobowiązaniu. Wiedział o trudnej sytuacji w jakiej się znajduje. Miał świadomość ogromnych zadłużeń i toczących się licznych postępowań egzekucyjnych wobec jego osoby. Informacje komorników, ostrzeżenia i wpisy hipoteki wskazują jednoznacznie na niewypłacalność i bankructwo oskarżonego już co najmniej od 2011 roku.

Oprócz zapewnień o zapłacie za paszę nie poinformował żadnego z przedstawicieli pokrzywdzonej Spółki – a kontakt miał z kilkoma osobami – o trudnej sytuacji majątkowej i praktycznie całkowitej niewypłacalności. Oskarżony przyjął paszę od pokrzywdzonego mając pełną świadomość swojej trudnej sytuacji finansowej. Miał świadomość o zadłużeniu wobec innych osób.

Oskarżony w dniu 3 lipca 2014 roku na poczet pierwszej faktury ( z dnia 2 czerwca 2014 roku) uiścił kwotę 4.119,99 złotych, a wiec tylko część należności. Tym samym – wobec częściowej spłaty – pokrzywdzona Spółka podjęła decyzję o wydaniu kolejnych zamówień.

W świetle powyższych rozważań, nie przekonują również Sądu zapewnienia oskarżonego wynikające z zeznań świadków, że miał zamiar zapłacić za pobrany towar, że chciał wywiązać się z zobowiązania.

W tym miejscy aktualne pozostaje stanowisko Sądu Apelacyjnego w K., że oczywiście kontrahent w transakcji dwustronnej nie ma obowiązku ujawnienia sytuacji materialnej swojej firmy, niemniej jednak tylko wówczas nie będzie miało to charakteru wprowadzenia w błąd w rozumieniu przepisu art. 286 § 1 kk, gdy podmiot taki przy zachowaniu reguł kupieckich, którym druga ze stron umowy ma prawo ufać, będzie miał faktyczną możliwość realizacji przyjętego na siebie umownie zobowiązania w dacie jego powstania, bez świadomego powodowania szkody w majątku swego wierzyciela ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Kotwicach z 20 kwietnia 2000 roku II AKa 71/11 – oSA 2001, Nr 7-8, poz. 54)

Pokrzywdzona firma nie wiedziała o kłopotach finansowych oskarżonego i zapewne nie przekazałby paszy wiedząc, iż wątpliwa jest zapłata za towar. Oskarżony pobierał towar z odroczonym terminem spłaty ponad swoje możliwości płatnicze, nie informując dostawcy o swoich długach, zapewne obawiając się, że gdyby o tym powiedział, towaru by nie otrzymał.

Na marginesie należy również zaznaczyć, iż dla bytu prawnego przestępstwa oszustwa obojętne są przyczyny powstania trudnej sytuacji finansowej oskarżonego chociaż oczywiście mogą być uwzględnione przy ocenie jego zachowania.

Oskarżony – pomimo zapewnień i upływu okresu niezbędnego do tuczu - nie zapłacił za pobraną paszę, czym doprowadził (...) Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.

Oskarżony więc celowo dezinformując pokrzywdzonego wyłudził łącznie kwotę 59.880, 27 złotych.

Sąd uznał, iż oskarżony działał w warunkach czynu ciągłego wyczerpującego dyspozycję art. 12 kk, która stanowi, że dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego. Oskarżony bowiem podjął wiele zachowań w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, o czym świadczy tożsamość, konsekwencja i systematyczność podejmowanych działań.

Sąd dokonał tylko niewielkiej zmiany opisu czynu w porównaniu z zapisem aktu oskarżenia eliminując zbędne słowa „ w ten”.

Niewątpliwie w świetle art. 115 § 2 kk zachowanie oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu cechowało się dość znacznym stopniem społecznej szkodliwości. W szczególności należy podkreślić znaczną szkodę, która niewątpliwie stanowiła dla pokrzywdzonej Spółki wymierną stratę. Pokrzywdzona Spółka odczuła konsekwencje zachowania oskarżonego ponosząc nie tylko wymierne straty finansowe ale również kłopoty związane z prowadzonym postępowaniem sądowym oraz egzekucyjnym. Działania oskarżonego nie usprawiedliwia ujawniony w materiale dowodowym argument, że pasza musiała zostać dostarczona z uwagi na głodowanie świń. Okoliczność ta nie może usprawiedliwiać jego zachowania. To oskarżony podjął decyzję o hodowli i powinien ją planować oraz prowadzić zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie zasadami nie przerzucając obciążeń na inne podmioty. W nieznacznym stopniu na obniżenie stopnia społecznej szkodliwości jego czynu wpływa trudna sytuacja życiowa, w tym majątkowa, w jakiej oskarżony się znalazł świadcząca o pewnej determinacji oskarżonego w celu uzyskania środków pieniężnych do uregulowania istotnych z jego punktu widzenia spraw.

Uznać należy, iż zachowanie oskarżonego miało charakter zawiniony.

W sprawie nie zachodziły żadne okoliczności, które można by rozpatrywać w kategoriach kontratypu mogącego wyłączać jego winę. Oskarżony, jest dojrzałym, w pełni zdrowym fizycznie i psychicznie mężczyzną, w pełni świadomym konsekwencji swojego postępowania. Mógł zatem przewidzieć konsekwencje swojego zachowanie i postąpić zgodnie z poszanowaniem zasad porządku prawnego, czego jednak nie zrobił.

W ocenie Sądu oskarżony dopuścił się zawinionego czynu zabronionego cechującego się dość znacznym stopniem społecznej szkodliwości i zgodnie z treścią art. 1 kk podlega odpowiedzialności karnej za czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 12 kk

Za przypisane oskarżonemu przestępstwo Sąd na podstawie art. 286 § 1 kk wymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie Sądu kara tego rodzaju i w takim wymiarze jest adekwatna do omówionego wyżej stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego oraz stopnia jego winy.

Jako zasadniczą okoliczność łagodzącą Sąd uznał dotychczasowa niekaralność oskarżonego, co przy uwzględnieniu faktu, iż jest on dojrzałym mężczyzną wskazuje, iż czyn przez niego popełniony miał charakter incydentalny w jego życiu i więcej działania o charakterze przestępczym się nie dopuści.

Negatywnie o oskarżonym świadczy fakt, iż nie podjął jakiejkolwiek próby naprawienia szkody.

Odnośnie kary pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu Sąd uznał, iż jego właściwości i warunki osobiste uzasadniają przypuszczenie, że pomimo niewykonania kary będzie on przestrzegał zasad porządku prawnego, a zwłaszcza nie popełni ponownie przestępstwa. Dotychczasowa niekaralność oskarżonego –dojrzałego mężczyzny- pozwala na przyjęcie pozytywnej prognozy kryminologicznej, co do jego zachowania w przyszłości. W ocenie Sądu samo zagrożenie możliwością zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności w wymiarze zakreślonym przez Sąd spełni wobec niego swe cele, zwłaszcza w zakresie indywidualno-prewencyjnym. Ponadto względy społecznego oddziaływania kary nie sprzeciwiają się jej warunkowemu zawieszeniu.

Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk warunkowo zawiesił wobec oskarżonego wykonanie kary pozbawienia wolności na dwuletni okres próby. Okres próby w takim wymiarze pozwoli na sprawdzenie prawidłowości pozytywnej prognozy zachowania oskarżonego.

Na podstawie art. 46 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk Sąd zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego (...) Sp. z o. o. kwoty 59,880,27 złotych. Decyzja Sądu w tym zakresie jest oczywista wobec wniosku pokrzywdzonej Spółki (k. 127) przy uwzględnieniu faktu, iż oskarżony nie naprawił całości szkody.

Sąd orzekając zastosował dyspozycję art. 4 § 1 kk . Zgodnie z tym przepisem jeżeli
w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Bez wątpienia stan prawny w momencie orzekania jest odmienny od tego z chwili popełnienia czynu przez oskarżonego. Od 1 lipca 2015 roku obowiązuje zmieniony kodeks karny w zakresie m. in. warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności oraz obowiązku naprawienia szkody. Ustawa obwiązująca poprzednio była względniejsza dla sprawcy. Umożliwiała bowiem między innymi warunkowe zwieszenie wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze do lat 2. Aktualnie warunkowe zwieszenie wykonania kary pozbawienia wolności jest możliwe tylko w sytuacji kary w wymiarze nieprzekraczającym roku - choć w odniesieniu do oskarżonego i wymierzonej mu kary nie miałoby to znaczenia. Jednak aktualnie obowiązujące przepisy znacznie rozszerzyły określony w art. 46 § 1 kk zakres obowiązku naprawienia szkody. W tej sytuacji Sąd orzekając w przedmiocie kary zastosował wobec oskarżonego ustawę obowiązującą poprzednio.

Na podstawie art. 627 kpk Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) Spółki z o. o. z siedziba w K. kwotę 504 ( pięćset cztery) złotych z tytułu poniesionych przez oskarżyciela posiłkowego kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd zgodnie z wnioskiem pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego zasądził od oskarżonego kwotę bez podatku VAT opierając się na wskazaniach określonych w § 2 ust. 1, 2 i 3, § 3 ust. 1, § 14 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 14 ust. 7 i § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z dnia 28 września 2002 roku
( Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).

O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 627 kpk zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 250 ( dwieście pięćdziesiąt) złotych, na którą złożyły się: koszty uzyskania danych o karalności, ryczałt za doręczenia oraz opłata karna.