XVII AmC 5414/12
Powód wniósł o uznanie za niedozwolone postanowienia wzorca umownego o treści : „ Reklamacje dotyczące uszkodzeń mechanicznych przesyłki powstałe podczas transportu będą rozpatrywane tylko w momencie odbioru przesyłki w obecności pracownika Poczty Polskiej lub firmy kurierskiej. Warunkiem przyjęcia tego typu reklamacji będzie spisanie wraz z pracownikiem Poczty Polskiej lub firmy kurierskiej protokołu reklamacyjnego."
Powód stwierdził, iż pozwany w ramach działalności gospodarczej prowadzi sklep internetowy pod adresem (...) , dokonując sprzedaży wysyłkowej oferowanych konsumentom towarów. W zakresie tej działalności pozwany stosuje wzorzec umowny w postaci regulaminu sklepu. Przedmiotowy regulamin zamieszczony jest na stronie internetowej pod adresem (...)
Zdaniem powoda powyższe postanowienie regulaminu stanowi niedozwolone postanowienie umowne w rozumieniu art. 385 § 1 k.c. bowiem kształtuje prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Postanowienie to spełnia przy tym przesłanki klauzuli abuzywnej określonej w art. 385 3 pkt 2 k.c. Przedmiotowe postanowienie z przyczyn nieuzasadnionych ogranicza odpowiedzialność odszkodowawczą z tytułu nienależytego wykonania umowy (za uszkodzenie przesyłki w czasie transportu) tylko jednej ze stron i to silniejszej, mianowicie przedsiębiorcy, co godzi w równowagę kontraktową i pozbawia słabszą stronę tego stosunku umownego uzyskania wyrównania poniesionej szkody jeżeli nie zauważy uszkodzenia w czasie odbioru przesyłki lub uszkodzenie to ujawni się dopiero podczas użytkowania (wady ukryte). Nie można nakładać na konsumenta obowiązku natychmiastowego sprawdzania przesyłki pod rygorem utraty możliwości złożenia reklamacji za uszkodzenia mechaniczne powstałe w trakcie transportu. Rozwiązanie takie sprzeczne jest z ogólnym reżimem odpowiedzialności odszkodowawczej przewidzianym w kodeksie cywilnym w nieuzasadniony sposób ograniczając postępowanie reklamacyjne.
Pozwany uznał powództwo.
Pozwany podkreślił, że powództwo nie było konieczne dla realizacji celu postępowania jakim jest w tym przypadku ochrona zbiorowego interesu konsumentów.
Zdaniem pozwanego, że celem wytoczenia powództwa nie było działanie w obronie zbiorowego interesu konsumentów, lecz osiągnięcie korzyści majątkowej z kosztów procesu. Powód nie dokonał nigdy zakupu za pośrednictwem prowadzonego przez pozwanego sklepu internetowego, a jego prawa jako konsumenta nie zostały nigdy przez pozwanego naruszone.
Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i zważył co następuje:
Sąd potwierdza okoliczności faktyczne i prawne dokonane przez powoda w sprawie niniejszej i przyjmuje je za swoje.
Bezsporne jest, iż pozwany stosował w obrocie z konsumentami kwestionowane postanowienie wzorca umownego.
Sąd zważył.
Postanowienie to należy uznać za abuzywne w świetle art. 385 1 § 1 kc w zw. z art. 385 3 pkt 2 kc jako ograniczającą odpowiedzialność odszkodowawczą przedsiębiorcy z tytułu nienależytego wykonania umowy i pozbawiające konsumenta możliwości uzyskania wyrównania poniesionej szkody, jeżeli nie zauważy on uszkodzenia w czasie odbioru przesyłki lub uszkodzenie to ujawni się dopiero podczas użytkowania.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji ( art. 479 42 §1 kpc).
O kosztach orzeczono stosownie do art. 98 i 99 kpc.
Publikację prawomocnego wyroku w MSiG zarządzono na mocy art. 479 44 § 1 kpc.
SSR del. Danuta Brejtkopf