Sygn. akt VIII K 249/14
Dnia 1 października 2014 roku
Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim Zamiejscowy VIII Wydział Karny z siedzibą w Siemiatyczach w składzie:
Przewodniczący: SSR Elżbieta Smoktunowicz
Protokolant: Marta Kobus
po rozpoznaniu w dniu 1 października 2014 roku sprawy:
Z. M. s. J. i J. z domu Czarkowska
Urodzonego w dniu (...) w G.
oskarżonego o to, że:
W dniu 27 lipca 2014 roku o godzinie 16:30 w miejscowości S. gm. G. znajdując się w stanie nietrzeźwości, posiadając 0,89 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu prowadził motorower marki Y. o nr rej. (...)
tj. o czyn z art. 178a § 1 kk
I. Oskarżonego Z. M. uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawie art. 178a § 1 k.k. skazuje go na karę grzywny w wysokości 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna grzywny równoważna jest kwocie 20 (dwadzieścia) złotych.
II. Na podstawie art. 42 § 2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku, z wyłączeniem kat. B, B+E.
III. Na podstawie art. 63 § 2 kk na poczet zakazu prowadzenia pojazdów zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 27 lipca 2014 roku.
IV. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem opłaty i obciąża go pozostałymi kosztami procesu.
VIII K 249/14
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 27 lipca 2014 roku funkcjonariusz policji st. asp. Piotr Iwaniuk pełnił służbę patrolową na terenie miejscowości S. gmina G.. O godzinie 16.30 st. asp. Piotr Iwaniuk zatrzymał do kontroli motorower marki Y. o nr rej. (...). Kierowca motoroweru Z. M. nie używał w czasie jazdy obowiązkowego kasku ochronnego, nie posiadał przy sobie dowodu rejestracyjnego i ubezpieczenia OC na powyższy pojazd. St. asp. Piotr Iwaniuk postanowił przewieźć Z. M. do KPP w S., gdzie został on poddany badaniu urządzeniem Alkometer A.2.0 stwierdzającym zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Wynik badania z godziny 17.02 wyniósł 0,89 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.
Powyższych ustaleń faktycznych dokonano w oparciu o notatkę urzędową (k.1) , protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości (k.2) oraz w oparciu o pozostały materiał dowodowy zebrany w sprawie.
Oskarżony Z. M. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że w dniu 27 lipca 2014 roku około południa wypił dwa półlitrowe piwa, a dzień wcześniej wypił sporą ilość alkoholu, około godziny 15 - stej uważał że był już trzeźwy, dlatego pojechał motorowerem do miejscowości S.do znajomego - tam nie pił alkoholu, gdy wracał do domu około godziny 16.30 został zatrzymany przez patrol policji do kontroli. Oskarżony dodał, że nigdy nie był karany za kierowanie w stanie nietrzeźwości i z uwagi na to, że kategoria B jest mu niezbędna do wykonywania zatrudnienia chciałby aby została mu ta kategoria wyłączona z zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.
Sąd zważył co następuje :
Bezsporne jest w sprawie, że oskarżony kierując samochodem znajdował się w stanie nietrzeźwości. Okoliczność powyższa znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego oraz w treści badania stanu trzeźwości oskarżonego. Otóż przeprowadzone badanie stanu trzeźwości urządzeniem kontrolno-pomiarowym tuż po zatrzymaniu oskarżonego wykazało 0,89 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu.
Mając powyższe okoliczności na uwadze zdaniem Sądu wina oskarżonego nie budzi żadnych wątpliwości. Oskarżony swoim działaniem wyczerpał dyspozycję art. 178 a § 1 kk.
Wymierzając oskarżonemu karę Sąd kierował się dyrektywami określonymi w art.53 § 1 i 2 kk oraz w art. 54 § 1 kk. Sąd wziął pod uwagę zarówno okoliczności łagodzące jak i obciążające oskarżonego, podkreślić należy, iż prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie
nietrzeźwym stanowi naruszenie jednej z najbardziej podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Przestępstwa komunikacyjne popełniane w stanie nietrzeźwości stanowią poważne zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego, dlatego też wobec oskarżonego należało zastosować stosunkowo wysoką karę.
Sąd uznał, iż wystarczającym dla osiągnięcia wobec oskarżonego celów kary, będzie wymierzenie mu kary grzywny w wysokości 150 stawek dziennych, przyjmując, że jedna stawka dzienna równoważna jest kwocie 20 złotych.
Odnosząc się w dalszym ciągu do wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego, Sąd uwzględnił jako okoliczność łagodzącą fakt przyznania się oskarżonego do winy oraz nie utrudnianie postępowania, a także dotychczasową niekaralność oskarżonego.
Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności łagodzące, Sąd na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 roku, uznając, że tak orzeczony okres zakazu jest dostatecznie dotkliwy i spełni w odpowiednim stopniu swoją rolę jaką jest ochrona uczestników ruchu drogowego przed kierowcą umyślnie naruszającym podstawowe zasady ruchu drogowego.
Sąd uznał też za zasadne wyłączenie z zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, pojazdów kategorii B oraz B i E. Sąd podejmując powyższą decyzję miał na uwadze okoliczność, że oskarżony jest współwłaścicielem firmy budowlanej, której siedziba znajduje się w B., a do prowadzenia tej firmy niezbędne dojeżdżanie przez oskarżonego w różne czasem odległe miejsca pracy oraz przewożenie materiałów i narzędzi służących do wykonywania pracy, do czego oskarżony wykorzystuje przyczepkę. Sąd miał też na względzie okoliczność, że prowadzona przez oskarżonego działalność stanowi jedyne źródło utrzymania zarówno oskarżonego oraz jego żony i trojga dzieci. Pozbawienie oskarżonego prawa jazdy kategorii B oraz B i E uniemożliwiłoby mu wykonywanie dotychczasowego zatrudnienia stanowiącego główne źródło utrzymania rodziny oskarżonego, co z kolei spowodowałoby zbyt dotkliwe skutki nie tylko oskarżonego ale i dla jego rodziny.
W związku z tym, że prawo jazdy zostało oskarżonemu zatrzymane, Sąd na mocy art. 63 § 2 kk zaliczył oskarżonemu na poczet zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 27 lipca 2014 roku.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o art. 627 kpk, a o opłacie na mocy art. 3 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych ( Dz. U z 1983 r Nr 49 poz. 223 z późń zm.)