Sygn. akt VU 919/13
Dnia 12 marca 2014 roku
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:
Przewodniczący SSO Mariola Mastalerz
Protokolant st. sekr. sądowy Ilona Królikiewicz
po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2014 roku w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie
sprawy z wniosku W. C.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T.
o emeryturę
na skutek odwołania W. C.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T.
z dnia 17 maja 2013r. sygn. (...)
zmienia zaskarżoną decyzję i przyznaje W. C. prawo do emerytury od dnia (...)
Sygn. akt VU 919/13
Decyzją z dnia 17 maja 2013 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział
w T. odmówił wnioskodawcy W. C. prawa do emerytury, podnosząc w uzasadnieniu, iż nie udowodnił wymaganych przepisami 15 lat pracy w warunkach szczególnych.
Wnioskodawcy nie zaliczono do pracy w szczególnych warunkach okresu zatrudnienia od 1 czerwca 1971 do 24 kwietnia 1972 roku i od 1 sierpnia 1976 roku do 31 grudnia 2008 roku w Fabryce (...) S.A. w P., bowiem w okresie tym zgodnie ze świadectwem wykonywania pracy w warunkach szczególnych z dnia 30 listopada 2009 roku wykonywał pracę ślusarza w bezpośrednim sąsiedztwie stanowisk spawalniczych, a stanowisko nie zostało wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
W odwołaniu od powyższej decyzji, złożonym w dniu 17 czerwca 2013 r., W. C. wniósł o przyznanie emerytury z uwagi na to, że przepracował wymagane
15 lat w warunkach szczególnych.
Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania.
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
W. C., urodzony w dniu (...), złożył w dniu
9 maja 2013 roku wniosek o przyznanie prawa do emerytury. Wnioskodawca nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego.
(dowód: wniosek o emeryturę - k. 1- 3 akt ZUS)
Na dzień 1 stycznia 1999 r. wnioskodawca udowodnił staż pracy wynoszący 30 lat,
3 miesiące i 9 dni.
(dowód: decyzja z dnia 17.05.2013 r. k. 13 akt ZUS)
Do okresów pracy w warunkach szczególnych organ rentowy nie zaliczył żadnego okresu zatrudnienia wnioskodawcy.
(okoliczność bezsporna)
W okresie od 1 września 1968 roku do 30 listopada 2009 roku wnioskodawca był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w Fabryce (...) wP.
(dowód: zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu k. 8-9 akt ZUS)
Fabryka (...) w P. wystawiła w dniu 30 listopada 2009 roku wnioskodawcy świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych, w którym potwierdziła, iż stale i pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace ślusarza w okresach od 1 czerwca 1971 roku do 24 kwietnia 1972 roku i od 1 sierpnia 1976 roku do 31 grudnia 2008 roku na stanowisku ślusarz - pracownik zatrudniony w bezpośrednim sąsiedztwie stanowisk spawalniczych wymienionym w dziale XIV poz. 12 pkt 18 wykazu stanowiącego załącznik nr 1 do zarządzenia nr 17 Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 12 sierpnia 1983 r. w sprawie określenia stanowisk pracy w resorcie górnictwa i energetyki, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach).
(dowód: świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych z 30.11.2009 r. k. 5 akt ZUS)
W trakcie zatrudnienia w (...) S.A. wP. wnioskodawca pracował:
- od 1 września 1968 roku jako uczeń w specjalności ślusarza,
- 11 czerwca 1971 roku do 24 kwietnia 1972 roku jako ślusarz na oddziale (...),
- od 25 kwietnia 1972 roku do 24 kwietnia 1974 roku odbywał zasadniczą służbę wojskową,
- od 9 maja 1974 roku jako ślusarz wiertacz na oddziale (...),
- od 1 sierpnia 1976 roku jako ślusarz na oddziale (...),
- od 1 marca 1977 roku do 30 listopada 2009 roku jako ślusarz na oddziale (...),
(dowód: umowa z pracownikiem młodocianym w aktach osobowych, karta obiegowa przyjęcia do pracy w aktach osobowych, umowa o pracę z dnia 7 czerwca 1971 roku w aktach osobowych, powołanie do wojska w aktach osobowych, karta obiegowa zwolnienia w aktach osobowych, wniosek o ponowne przyjęcie do pracy w aktach osobowych, przyjęcie do pracy po wojsku w aktach osobowych, angaże z lat 1977 – 2006 w aktach osobowych)
Na wydziale (...) wnioskodawca pracował przy produkcji kolejek podwieszanych początkowo przewiercając jedynie otwory w blachach – jako ślusarz wiertacz. Kolejki składały się wielu elementów, które najpierw wnioskodawca musiał złożyć w całość zgodnie z rysunkiem technicznym i wstępnie zespawać. Następnie te elementy były spawane na stałe przez spawaniu. Po spawaniu wnioskodawca musiał je prostować, wyszlifować. Wnioskodawca pracował używając spawarki, palnika acetylo-tlenowego oraz szlifierki pneumatycznej.
Na oddziale (...) wnioskodawca pracował przy produkcji przenośników taśmowych typu gwarek służących w kopalniach do transportu węgla. Przenośnik taśmowy miał długość po złożeniu od kilkuset metrów do kilku kilometrów. Składał się z bardzo wielu elementów ze stalowej blachy. Te wszystkie elementy z blachy wnioskodawca musiał dociąć palnikiem, złożyć w całość i wstępnie zespawać (sczepić). W następnym etapie produkcji elementy były spawane na stałe przez spawaczy. Po spawaniu wnioskodawca przy użyciu palnika acetylenowo-tlenowego prostował spowodowane spawaniem wygięcia. Wnioskodawca również przy pomocy szlifierki pneumatycznej szlifował poszczególne elementy, a także przy pomocy wiertarek pneumatycznych rozwiercał otworowy jeżeli były zespawane.
Na oddziale tym pracownicy pracowali w brygadach składających się z ślusarzy
i spawaczy. Na hali panowało duże zapylenie, zadymienie i hałas. W bezpośrednim sąsiedztwie ślusarzy pracowali spawacze.
(dowód: zeznania świadka Z. D. (1) protokół rozprawy z dnia 3 marca 2014 roku nagranie od minuty 3.27 do minuty 13.58 8 koperta k. 25, zeznania świadka K. M. protokół rozprawy z dnia 3 marca 2014 roku nagranie od minuty 14.15 do minuty 23.37 koperta k. 25, zeznania świadka S. P. (1) protokół rozprawy z dnia 3 marca 2014 roku nagranie od minuty 23.50 do minuty 29.35 koperta k. 25, zeznania wnioskodawcy protokół rozprawy z dnia 3 marca 2014 roku nagranie od minuty 30.01 do minuty 35.00 koperta k. 25 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 20 listopada 2013 r. od minuty 0.56 do minuty 5.10 koperta k. 17)
Wnioskodawca od 1978 roku posiada uprawnienia w zakresie podstawowego spawania elektrycznego, a w 1977 roku odbył przyuczenie do wykonywania czynności w zawodzie wycinacz acetylo-tlenowy.
(dowód: kserokopia książki spawacza k. 4-5, kserokopia zaświadczenia k. 6)
Sąd Okręgowy dokonał oceny dowodów i zważył, co następuje:
Odwołanie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2009r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 roku, będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1 (tj. poniżej 65 lat dla mężczyzn). Ustęp 4 art. 32 stanowi zaś, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych.
Stosownie do art. 184 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (tj. w dniu 1 stycznia 1999 roku) osiągnęli:
1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz
2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.
Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa (ust. 2).
W świetle powyższych regulacji żądanie wnioskodawcy należało zatem rozpoznać w aspekcie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz. 43 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Z treści § 4 tego rozporządzenia wynika, iż pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w Wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:
1. osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn,
2. ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.
Ten „wymagany okres zatrudnienia” to okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia (§ 3 rozporządzenia), natomiast pracą w warunkach szczególnych jest praca świadczona stale i w pełnym wymiarze na stanowiskach wskazanych w załączniku do tegoż aktu (§ 1 i § 2 rozporządzenia).
W przedmiotowej sprawie kwestią sporną między stronami było to, czy wnioskodawca posiada wymagany 15-letni okres zatrudnienia w szczególnych warunkach. Spełnienie pozostałych przesłanek nie było przedmiotem sporu, a jednocześnie nie budzi żadnych wątpliwości – wnioskodawca ma wymagany okres zatrudnienia, to jest 25 lat, ukończył 60 lat w dniu (...)roku i nie był członkiem OFE.
Za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia.
Prawidłowe rozumienie pojęcia pracy w szczególnych warunkach nie jest możliwe bez wnikliwej analizy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.).
Z zestawienia § 1 i 2 tegoż rozporządzenia wynika, że pracą w szczególnych warunkach jest praca świadczona stale i w pełnym wymiarze na stanowiskach wskazanych w załączniku do tego aktu. Warunek wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy jest spełniony tylko wówczas, gdy pracownik w ramach obowiązującego go pełnego wymiaru czasu pracy na określonym stanowisku pracy nie wykonuje czynności pracowniczych nie związanych z tym stanowiskiem pracy, ale stale, tj. ciągle wykonuje prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 listopada 2000 roku, II UKN 39/00, OSNAP 2002/11/272).
Odnośnie oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu zważyć należy, iż okresy pracy w warunkach szczególnych, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia lub w świadectwie pracy.
Należy jednak wskazać, że z cytowanego wyżej § 2 rozporządzenia nie wynika, aby stwierdzenie zakładu pracy w przedmiocie wykonywania przez pracownika pracy w warunkach szczególnych miało charakter wiążący i nie podlegało kontroli organów przyznających świadczenia uzależnione od wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Brak zatem takiego świadectwa lub jego zakwestionowanie przez organ rentowy, nie wyklucza dokonania ustalenia zatrudnienia w warunkach szczególnych innymi środkami dowodowymi w toku postępowania sądowego.
W będącej przedmiotem osądu sprawie wnioskodawca dysponował świadectwem wykonywania prac w szczególnych warunkach wystawionym przez Fabrykę (...) SA w P. w dniu 30 listopada 2009r., potwierdzającym że w okresach w okresach od dnia 1 czerwca 1971 roku do 24 kwietnia 1972 roku i od 1 sierpnia 1976 roku do 31 grudnia 2008 roku pracował jako, wykonując stale i w pełnym wymiarze czasu pracy prace na stanowisku ślusarz w sąsiedztwie stanowisk spawalniczych.
Nie mniej dysponowanie przez wnioskodawcę świadectwem pracy z dnia 30 listopada 2009r. potwierdzającym jego charakter pracy w szczególnych warunkach, nie wyklucza możliwości jego zakwestionowania przez organ rentowy. Świadectwo pracy nie jest bowiem dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 k.p.c., nie korzysta zatem z domniemania prawdziwości i autentyczności, a li tylko dokumentem prywatnym i jako taki stanowi jedynie dowód tego, że osoba która je podpisała złożyła oświadczenie w nim zawarte (art. 245 k.p.c.). Świadectwo pracy samo przez się nie tworzy zatem praw podmiotowych ani ich nie pozbawia.
Ponieważ organ rentowy zaprzeczał prawdziwości świadectwa pracy z dnia 30 listopada 2009r. ciężar wykazania prawdziwości tego dokumentu prywatnego w myśl art. 253 zd. 2 k.p.c. spoczywał na wnioskodawcy jako osobie, która chce z tego dokumentu skorzystać.
Wnioskodawca sprostał temu obowiązkowi. Charakter wykonywanej przez wnioskodawcę pracy w okresie od 1 sierpnia 1976 roku do 31 grudnia 1998 roku w Fabryce (...) w P. Sąd ustalił na podstawie zeznań świadków Z. D. (2), K. M. i S. P. (1). Świadkowie pracowali w tym spornym okresie razem z wnioskodawcą, a zatem dysponują bezpośrednią i co za tym idzie szczegółową wiedzą co do codziennych obowiązków pracowniczych wnioskodawcy. Tym bardziej, że K. M. i S. P. (1) pracowali, na tym samym oddziale co wnioskodawca ((...)), przy czym pierwszy (K. M.) jako ślusarz a więc wykonując te sam prace co wnioskodawca a drugi (S. P.) jako spawacz, obok wnioskodawcy. Ponadto świadek Z. D. (1) również pracował na jednej hali, na tym samym wydziale, ale w innej brygadzie, jako brygadzista. Co więcej Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. w sprawie VU 800/13 uznał okres pracy K. M. w charakterze ślusarza do pracy w szczególnych warunkach i wyrokiem z dnia 10 października 2013 roku przyznał mu prawo do wcześniejszej emerytury. Powyższego wyroku organ rentowy nie zaskarżył.
Świadkowie potwierdzili, iż W. C. w spornych okresach pracował w Fabryce (...) w P. przy montażu kolejek podwieszanych (oddział (...)) oraz przy montażu przenośników taśmowych (oddział (...)).
Do stałych obowiązków wnioskodawcy w okresie od 1 sierpnia 1976 roku do 28 lutego 1977 roku (kiedy pracował na wydziale (...)) i w okresie od 1 marca 1977 roku do 31 grudnia 1998 roku (kiedy pracował na wydziale (...)) należało przecinanie blach, dopasowywanie i wyrównywanie elementów składowych, punktowe łączenie (sczepianie) składanych elementów stalowych przy pomocy spawarki elektrycznej tzw. spawanie wstępne, ich szlifowanie przy użyciu szlifierki pneumatycznej i palnika acetylenowo-tlenowego. Prace te wykonywał w pełnym wymiarze czasu pracy, do innych prac nie był kierowany.
Zeznania wszystkich świadków są spójne, logiczne i korespondują z zeznaniami wnioskodawcy oraz dokumentami zgromadzonymi w jego aktach osobowych. Organ rentowy w toku postępowania nie przedstawił jakichkolwiek dowodów, które podważałyby wiarygodność złożonych zeznań.
Wprawdzie z angaży wynika, że wnioskodawca w okresie od 1 sierpnia do 31 grudnia 1998 roku pracował w charakterze ślusarza, nie mniej nazwa wskazanego w świadectwie stanowiska pracy nie przesądza o charakterze pracy, decydujące znaczenie w tym zakresie mają faktycznie stale wykonywane obowiązki pracownicze. A te w świetle zeznań świadków, wnioskodawcy oraz dokumentów zgromadzonych w aktach osobowych polegały na:
- przecinaniu blach, dopasowywaniu i wyrównywaniu elementów składowych palnikiem acetylenotlenowym,
- punktowym łączeniu (sczepianiu) składanych elementów stalowych przy pomocy spawarki elektrycznej tzw. spawanie wstępne.
- szlifowaniu i polerowaniu mechanicznym powierzchni montowanych elementów oraz szlifowanie połączeń spawalniczych przy pomocy szlifierki,
- nitowaniu przy użyciu młotów pneumatycznych oraz nawiercaniu otworów pod nitowanie wiertarkami pneumatycznymi;
Prace te były wykonywane w hali, w bezpośrednim sąsiedztwie stanowisk spawalniczych, gdzie występowało duże zapylenie, zadymienie i hałas, znacznie przekraczające dopuszczalne normy.
Prace w takim charakterze (spawalnicze oraz ślusarskie polegające na szlifowaniu i polerowaniu mechanicznym powierzchni metalowych oraz nitowaniu przy użyciu wiertarki pneumatycznej) były niewątpliwie pracami wykonywanymi w uciążliwych dla zdrowia warunkach i jako takie są wymienione w wykazie A będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. z 1983 roku, Nr 8, poz. 43z późn.zm.), a mianowicie w:
- dziale XIV (prace różne) poz. 12 – prace polegające na wycinaniu (tzw. upalanie – dopalanie) gazowym i spawaniu elektrycznym (zgrzewanie punktowe składanych elementów stalowych – spawanie wstępne;
- dziale III ( w hutnictwie i przemyśle metalowym) poz. 78 – prace polegające na szlifowaniu wyrobów metalowych;
- dział XIV (prace różne) poz. 18 – prace polegające na obsłudze urządzeń i narzędzi wibracyjnych lub udarowych (praca przy obsłudze młota pneumatycznego);
Mimo zatem, że wnioskodawca we wskazanych okresie od 1 sierpnia 1976 roku do 31 grudnia 1998 roku (kiedy pracował na oddziałach (...) i (...)) pracował formalnie na stanowisku ślusarza – jak przedstawia świadectwo pracy - to charakter wykonywanej przez niego pracy w tym okresie polegał na wykonywaniu stale i w pełnym wymiarze czasu pracy przy wycinaniu i spawaniu elektrycznym, szlifowaniu i obsłudze młota pneumatycznego, co wynika z zeznań wnioskodawcy oraz świadków. Ponieważ wszystkie wykonywane przez wnioskodawcę prace w ramach obowiązującego go ośmiogodzinnego czasu pracy, były pracami w szczególnych warunkach, należy uznać że W. C. wykonując te prace, pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych. Mimo zatem, że świadectwo pracy w szczególnych warunkach nie wskazywało precyzyjnie wszystkich prac wykonywanych przez wnioskodawcę, ograniczając się tylko do prac ślusarza w sąsiedztwie stanowisk spawalniczych, pomijając takie prace jak szlifowanie wyrobów metalowych, prace przy użyciu narzędzi wibracyjnych, to nie zmienia to faktu, że ostatecznie odpowiada ono prawu, gdyż potwierdza, iż skarżący faktycznie wykonywał prace w szczególnych warunkach.
W tym miejscu należy przypomnieć utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd, że zawarte w pkt 12, działu XIV wykazu A rozporządzenia Rady Ministrów z 1983 r. określenie "prace przy spawaniu" zamiast terminu "spawacz" pozwala objąć nim także prace wykonywane w przebiegu procesu spawania przez pracowników niebędących spawaczami – prace ślusarzy polegające na przygotowywaniu materiałów do spawania, pod warunkiem że w toku tych czynności przygotowawczych są wykonywane prace spawalnicze lub wycinanie metalu (tak. por wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2008r. w sprawie I UK 192/07, wyrok z dnia 8 czerwca 2011r. w sprawie I UK 393/10). W niniejszej sprawie wszyscy świadkowie potwierdzili, że wnioskodawca w toku prac ślusarskich wykonywał prace pełgające na wycinaniu i spawaniu blach. A ponadto wykonywał inne prace w szczególnych warunkach polegające na szlifowaniu wyrobów metalowych oraz prace przy użyciu narzędzi wibracyjnych (nitowanie, rozwiercanie otworów pod nitowanie).
Biorąc pod uwagę złożone w sprawie zeznania świadków i wnioskodawcy co do codziennych warunków pracy i sposobu organizacji pracy w hali zakładu oraz w oparciu o zgromadzone dokumenty pracownicze nie ulega wątpliwości, że praca wnioskodawcy, była pracą o znacznej szkodliwości dla jego zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości. Świadczy o tym nie tylko zakres jego obowiązków, charakter pracy , ale także warunki w jakich praca była świadczona.
Do okresów pracy w warunkach szczególnych Sąd ostatecznie zaliczył wnioskodawcy okres od 1 sierpnia 1976 roku do 31 grudnia 1998 roku kiedy pracował na Oddziałach (...) i (...) formalnie jako ślusarz, uznając de facto iż w pozostałych wcześniejszych okresach w takich warunkach nie pracował. Zgłoszeni świadkowie zeznawali bowiem na okoliczność pracy wnioskodawcy na ddziałach (...) i (...) w charakterze ślusarza, a więc pracy wykonywanej właśnie od 1 sierpnia 1976 roku, bowiem pracowali na tych wydziałach.
Reasumując W. C. wykazał, że w spornym okresie od 1 sierpnia 1976 roku do 31 grudnia 1998 roku będąc zatrudniony w Fabryce (...) w P. na stanowisku ślusarza, faktycznie wykonywał - stale i w pełnym wymiarze czasu pracy - prace zaliczone do prac w szczególnych warunkach zgodnie z wykazem A będącym załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz. 43 z późn. zm.), wymienione w dziale XIV pod poz. 12 ( prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym i atomowodorowym,) dziale III pod poz. 78 (prace przy szlifowaniu lub ostrzeniu wyrobów i narzędzi metalowych oraz polerowaniu mechanicznym) oraz w dziale XIV poz. 18 (prace przy obsłudze urządzeń i narzędzi wibracyjnych lub udarowych.)
Mając na względzie, iż wnioskodawca udowodnił ponad 15 lat pracy w szczególnych warunkach, a jednocześnie spełnił pozostałe niesporne przesłanki z art. 184 ust 1 w zw. z art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, nabył prawo do emerytury od dnia osiągnięcia wieku emerytalnego określonego w § 4 ustęp 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, to jest od osiągnięciu wieku 60 lat, co nastąpiło w dniu (...)
Z tych względów Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. orzekł jak w punkcie 1 sentencji.